فرهنگ وبلاگ داری و وبلاگ خوانی
ساعت ۱:٢٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٥ امرداد ۱۳۸٢  

شما هم این خبر رو شنیدید که ایرانیها به داشتن وبلاگ علاقه ی زیادی نشون دادند وایران با داشتن ۱۲ هزار وبلاگ مقام چهارم رو در دنیا کسب کرده. خواننده های وبلاگ هم کم نیستند. وبلاگ گردی جزء برنامه های روزانه ی بسیاری از ما شده و این در حالی است که کتابخوانی در ایران آمار خجالت آوری را به خود اختصاص داده.

چند ماه پیش برای اولین بار شنیدم داشتن وبلاگ کار آسونیه، همون شب صاحب وبلاگ شدم و چه نقشه هایی که براش نکشیدم. ذوق زده شدن من از این پدیده ی شگفت انگیز بی دلیل هم نبود.

با در اختیار داشتن فضای آزاد وبلاگ هر کسی میتونه افکارش رو پرورش بده و در زمینه ی مورد علاقه ش مطلب بنویسه و به فراخور حال و روزش از این خوان گسترده بهره ببره.

ما از داشتن آزادی بیان واین که نوشته های ما از دفترچه ی یاداشت شخصیمون به دنیای بی انتهای اینترنت وارد بشه و مورد توجه دیگران قرار بگیره و بعضاً مفید باشه لذت میبریم.

متاسفانه بعضی از این آزادی بیان نتوانستند استفاده مطلوب کنند و بیراه رفتند و درک ارتباط عمیق این دنیای مجازی با واقعیت براشون سنگین بوده. این که دیگران در حریم وبلاگشون چه میکنند به شخصیت و هنر خودشان بر میگرده.

اون چه بیش از این جای تاسف داره گذاشتن کامنتهای بی نام و نشونه که با محتوای غیر اخلاقی نگرانی صاحبخونه رو در پی داره. وبلاگهایی که به این دنیای مجازی از پنجره ی واقعیت نگاه میکنند همیشه نگران چنین کامنتهایی هستند. که البته این دغدغه بی مورد هم نیست. چرا که خانواده ها و دوستانی که لطف میکنند و نوشته های ما رو میخونند صفحه ی پیامها رو هم بخشی از اون میبینند.

حساسیت این موضوع تا حدی برای بعضی وبلاگهای خانوادگی زیاده که گاهی ترجیح میدند از بخش نظر خواهی با وجود همه ی محاسنش صرف نظر کنند.


کلمات کلیدی: فرهنگی اجتماعی